Vooraf was er enige hoop dat de groen/witten nog eenmaal dit seizoen konden “vlammen” maar dat bleek niet het geval. Bru was voor rust het meeste in de aanval maar WHS gooide ondanks de tropische temperaturen de nodige energie in de strijd en verdedigden de paars/witten goed. En als er echt serieuze kansen waren stond keeper Armando de Witte op de juiste plek. Wat was het wrang voor hem dat hij vlak voor rust de bal los liet (verdedigend stond het toen ook niet helemaal goed) en werd binnengetikt 1- 0. Tussentijds creëerden Jasper Gunter ( op de paal) en Arjen de Heer (gepareerd door de keeper) enkele kansen.
In de rust werd Jordy Kaat gebracht voor Bjorn Bolier (was niet meer geheel oksel fris) en schoof Mees Bevelander terug naar de linksback positie. Bru creëerde de eerste 20 minuten na rust de nodige kansen maar Armando behoede WHS voor een grotere achterstand. WHS kon echter geen potten meer breken ondanks het inbrengen van de wissels van Joost van Dijke, Luca Jansen, Joep de Ouden en Raf Moerland voor respectievelijk Tom de Ruiter, Quincy Hoek, Machiel den Engelsman en Ronaldo de Witte (de 2 laatsten kregen een publiekswissel vanwege het spelen van hun laatste wedstrijd).
Bru moest kost wat kost 3 punten behalen voor het kampioenschap (langs de lijn was de tussenstand van Stellendam – MOC’17 bekend) en dan kruipt er soms enige onzekerheid in een ploeg. Bijna sloeg het noodlot voor hen toe toen Jasper Gunter vlak voor het eindsignaal kogelhard in de linker benedenhoek schoot. Met een katachtige inspanning werd het schot door de Bruse goalie verwerkt tot hoekschop. Kort daarop floot de uitstekende scheidsrechter Pim Driesse uit Dirksland voor het eindsignaal en kon Bru zich als de terechte kampioen van deze klasse laten huldigen. Je kan dan niet over het beste team beschikken maar wel over het constantste die aan het einde van de rit de meeste punten heeft behaald. Bru van harte gefeliciteerd het is jullie van harte gegund.
