Beide ploegen waren er op uit om in ieder geval deze wedstrijd niet te verliezen. Met Mees Bevelander in de achterste vier ( hij verving zijn geblesseerde broer Stijn) werd om 14.30 afgetrapt. Voor rust speelde de wedstrijd zich hoofdzakelijk af tussen de beide zestienmeter gebieden. Baltempo was heel laag en vaak (te lang ) werd de bal oeverloos door beide teams naar elkaar gespeeld. Een bekende nummer 14 schreef “Als je zelf in balbezit bent en blijft wordt de tegenstander niet gevaarlijk” en daar leek het wel op.
Het zegt genoeg dat er de eerste zeventien minuten er maar tweemaal door WHS op het doel van Halsteren werd geschoten. Beide keren was de Halsterense goalie die het eenvoudig oploste. Jasper Gunter werd vakkundig aan banden gelegd en als ze hem diep wilde aanspelen was het juist de keeper die ver voor zijn doel als extra verdediger fungeerde en voorkwam dat de Stallandse spits gevaarlijk kon worden. In de 27e minuut was Halsteren dicht bij een goal toen ze uit een vlotte combinatie Armando de Witte aan het werk zetten. Deze redde bekwaam en met een 0 – 0 stand werd er gerust.
Na rust speelde WHS richting de kantine en de wind tegen. Spelbeeld was vergelijkbaar als voorrust met Halsteren het betere van het spel. Lange ballen spelen was geen optie. Niet alleen de wind speelde parten maar ook de twee lange centrale verdedigers van de Brabanders die hier wel mee om wisten te gaan.
Na goed werk van Machiel den Engelsman en Jasper Gunter hielp Claude van Zomeren WHS na een aanval over drie schijven in de 60e minuut aan de 1-0. Halsteren draaide de score uit twee spelhervattingen via Rob Roelands om naar 1-2. „Twee keer uit een corner (in de 65e en 89e minuut) en twee keer laten we hun beste kopper vrij’’, mopperde trainer Wim Nieuwland. Halsteren liet met deze stand zien hoe je die moet koesteren (slim mee om moet gaan). Balletje wegtikken, proberen scheidsrechter te beïnvloeden en WHS spelers uit hun ritme proberen te halen. Zij vonden het prima zo en als je met dit soort slimmigheden drie punten in je achterzak mee kan nemen voelt dat goed. Echter WHS dacht daar anders over en kwam door een kolderieke goal ver in de blessuretijd toch nog aan een punt. De doelman van Halsteren kwam ver zijn goal uit en kopte de bal weg. Tom de Ruijter pikte op, lobde richting goal, waar de keeper de bal die gedragen werd door de wind net voor de lat weg kon tikken, maar Renaldo de Witte stond op de goede plek om alsnog de 2 -2 en tevens de eindstand op het scorebord wist te zetten.
In de rust werd Quincy Hoek vervangen door Jeremy Potappel en Arjen de Heer (terug na een lange blessure) verving Jasper Gunter in het verloop van de tweede helft. Het venijn zat in de staart maar als je door een collectieve teamprestatie een punt haalt voelt dat goed. Zaterdag wacht de lastige uitwedstrijd tegen SEOLTO uit Zevenbergen waar WHS tijdens het seizoen 2021/2022 (laatste uitwedstrijd) 4 -4 speelde. Wederom een finale voor de groen/witten maar als voetballer is juist het spelen van finales de wekelijkse kers op de taart.
